Ήρθε το τέλος; μπα δεν νομίζω.(επεισόδιο #2)

Μετά από αρκετό καιρό απουσίας, επιστρέφω ξανά, με την ίδια διάθεση που είχα όταν έκανα το post “Dear blog…” λίγο ποιο κάτω.

Παρόλο που :

  • Παράτησα τις Σέρρες λόγω ότι δε γούσταρα τη σχολή.
  • Είχα διαζύγιο μετά από 2.5 χρόνια σοβαρής σχέσης.
  • Μου χρωστάει λεφτά η “δήθεν” φίλη μου Λένα, 210Ευρώ συν άλλα 35 που μου βούτηξε κρυφά.
  • Παράτησα τις σπουδές μου, γιατί πιεζόμουν ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ και δεν μου άρεσε η σχολή γενικά, ας ήταν “πληροφορική και τηλ/νίες” που ήταν η elite σχολή (Α.ΤΕΙ) που έχει η Ελλάδα σε αυτό το κομμάτι.
  • Παράτησα το σπίτι

Είμαι ακόμη καλά, τα παραπάνω με επηρέασαν αρνητικά μόνο τον πρώτο καιρό αλλά από την άλλη πιστεύω θα ήταν καλύτερα τα πράματα αν είχα ικανοποιητικό εισόδημα (1700-3000Ευρώ), δικό μου σπίτι, μια Lamborghini και ένα ντόπερμαν. Βέβαια η  Lamborghini δεν είναι κάτι που το χρειάζομαι ούτε κάτι που θα μου έφερνε ευτυχία, παρά 400-1000Ευρώ έξοδο κάθε μήνα. Είμαι σίγουρος ότι όταν διάβασες το κείμενο πρόσεξες το σπίτι και την Lamborghini και όχι τόσο το ντόπερμαν. Μάλλον πολλοί έχουμε χάσει την αληθινή αξία μερικών πραγμάτων. (και δεν μιλάω μόνο για οικονομικά). Αλλά για συναισθηματικά κυρίως.
Είδα μετά από 2 χρόνια ξανά ένα Site το οποίο είχα πολύ καιρό να μπω. Το legendarypokemoni.net. Εκεί είχα γνωρίσει αρκετούς φίλους, όπου έπαιζα και το αγαπημένο μου παιχνίδι στο ds και στο gameboy, τα pokemon, εδώ και 12 χρόνια! (από το 98-99~)
Γνώρισα πάλι κάποια παιδιά που είχα να τα δω πολύ καιρό. Θυμήθηκα τα ποιο παιδικά μου χρόνια που πέρναγα ευχάριστα παίζοντας, το μεγαλύτερο λάθος που είχα κάνει όμως, ήταν ότι άφησα την πρώτη μου παρέα, όταν ήμουν 12 χρονών, και τέλειωσα το Δημοτικό. Δεν πήγα στο γυμνάσιο που θα πηγαίναν τα υπόλοιπα παιδιά, πήγα στο άλλο γυμνάσιο που δίδασκε (τότε) ο πατέρας μου, (τώρα περιμένει την σύνταξη). Η μεταβίβαση που έκανα και πήγα σε διαφορετικό γυμνάσιο τότε μου στοίχισε ακριβά, γιατί σήμερα, παρόλο που έχω έστω και 1-2 φίλους, πάλι νιώθω μόνος, ενώ μέχρι τα 12 μου ένιωθα πλήρες. Στο λύκειο που έκανα (στο ΤΕΕ) 1 χρόνο πριν το κάνουν ΕΠΑΛ, είχα κάποιους καλούς συμμαθητές, κάποιους άλλους “δήθεν” καλούς συμμαθητές και κάποιους έτσι και αλλιώς στραβούς συμμαθητές. Η στραβοί (κατηγορία 3), με ζήλευαν, είχα πολλές γνώσεις, και ήμουν ο καλύτερος της τάξης, έχω 1 έπαινο, ήμουν 3 φορές υποψήφιος απουσιολόγος αλλά αρνήθηκα τις άλλες 2 γιατί δεν άντεχα τα ρουσφέτια των άλλων για να γλυτώνουν απουσίες. Αφού με ζήλευαν, κοίταζαν κάθε φορά να με μειώνουν, και να με κάνουν φάρσες. Βέβαια οι ίδιοι απορώ πως πέρναγαν την τάξη με τέτοια συμπεριφορά, λες και έχω να κάνω με ψυχιατρείο παρά με μαθητές λυκείου. Υπήρχαν μάλιστα άτομα, τα οποία μου το παίζανε φίλοι, και όταν πήραν αυτό που ήθελαν, λέγαν στους άλλους να μην με κάνουν παρέα (αρκετά χοντρό)-(κατηγορία 2). Στην κατηγορία 1, είναι οι πραγματικοί φίλοι, στους οποίους τους βοήθαγα, χωρίς αντίτιμο, από αυτούς κρατάω 1 και μόνο άτομο, το οποίο είναι ΑΛΗΘΙΝΟΣ φίλος, ας μην το είχα αντιληφθεί τότε, αλλά ποτέ δεν είναι αργά και το αντιλήφθηκα πρόσφατα. Μετά από χρόνια, με πήρε τηλέφωνο για πρόβλημα στο PC του(ο φίλος μου ο Δημήτρης), ήρθε με αυτοκίνητο, με πήγε στο studio του, τον εξυπηρέτησα, έφτιαξα το PC του, με πήγε σπίτι, πήρα τον ενισχυτή μου (έναν behringer A500), με εξυπηρέτησε και εκείνος, καθώς ο ενισχυτής μου ήταν χαλασμένος, τον φτιάξαμε. Κάτσαμε στο studio μέχρι τις 4 το βράδυ. Μιλάγαμε, πολλές ώρες, έλεγε ο κάθε ένας την εμπειρία του, ήταν οι ποιο ευχάριστες ώρες της ζωής μου. Μιλούσαμε για σοβαρά θέματα όπως και για το σεξ, ότι πολλοί το κάνουν χωρίς να έχουν συναίσθημα, έτσι απλά για να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους εκείνα τα 5 λεπτά και να φύγουν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ήμουν σε club και είχα πολλές να μου το ζητάν από την πρώτη μέρα. Αυτά τα έκανα μετά το διαζύγιο, τα έκανα όλα πουτάνα 😛

Έπειτα από αυτή τη κουβέντα με το Δημήτρη, προχωρήσαμε και σε άλλες, του στυλ : πως είσαι τώρα; τι βλέπεις ότι θα κάνεις μετά;
Αυτές ήταν εύκολες ερωτήσεις, η δύσκολη που με άφησε άφωνο ήταν : πως πέρασες Σέρρες;
Τον περισσότερο καιρό τον πέρασα εκεί με τη σχέση μου, τη δουλειά μου και όλα τα καλά, όμως παράτησα τη σχολή και τη δουλειά, καθώς δεν έχω καλή σχέση με προγραμματισμό, μαθηματικά και φυσική που είναι το 59% των μαθημάτων της σχολής. Ναι αυτή είναι η αλήθεια, για μια μικρή δόση απόλαυσης και αυτονομίας, μου στοίχισε πολύ ακριβά και ξέχασα άλλα βασικότερα πράγματα : τι είναι παρέα, αληθινοί φίλοι που δεν σε πουλάνε, και για ποια πράματα πρέπει όντως να νοιάζομαι. Μπορεί να περάσαν 5 χρόνια όταν ήμουν 15 χρονών και είχα συμμετοχή στο site με τα pokemon τότε, αλλά κατάλαβα ότι έπρεπε να διατηρούσα εκεί μια συμμετοχή για να μην χαθεί και η εκεί παρέα. Δεν πειράζει, μεγάλωσα και κατάλαβα. Εκεί κάπου τέλειωσε η κουβέντα με το Δημήτρη, πλέον δεν νιώθω μόνος! Έχω κάποιον να με ακούει.
Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί γκρινιάζουν μερικοί, όταν (και συγκεκριμένα) ο πατέρας μου, κάνει λόγο ότι κάνω σπατάλες, αφού : ούτε ρούχα δεν έχω να φορέσω (του χιλιάρικου) για να κάνω μια καλή εντύπωση σε μια έξοδό μου, ούτε παπούτσια καλά (του 500άρικου), ούτε iphone, ούτε αυτοκίνητο, μηχανή, ούτε έχω κάτσει να πάω σε διαιτολόγο και να κάνω γυμναστήριο. Που είναι το παράλογο; ότι θέλω έστω και το κινητό που έχω, να είναι σε καλή κατάσταση; (χωρίς γρατζουνιά η πρόβλημα) που έχω ένα PC και μετά από 2.5 χρόνια κατάφερα και άλλαξα 2 πράγματα για να τρέχει σύγχρονες εφαρμογές; Μια ευχαρίστηση είχα στην ζωή μου, τους υπολογιστές, τα κινητά και τα video παιχνίδια. Ξέρετε τι κάνουν άλλοι στην ηλικία μου; η σε πουτάνες πάνε (συχνά), η σε χαρτιά τα τρώνε, η τυχερά παιχνίδια παίζουν, η τσιγάρο καπνίζουν, η ναρκωτικά παίρνουν η κοιτάν να κλέψουν η να εκμεταλλευτούν τον διπλανό τους. Εγώ τίποτα δεν έχω κάνει από τα παραπάνω, επειδή ήθελα να επισκευάσω τα κινητά μου, γκρινιάζεις; έτσι και αλλιώς όταν πεθάνεις δεν θα πάρεις τις οικονομίες σου εκεί που θα πας, παρά μόνο πάνω από τον τάφο σου θα σε φωνάζουν τσιγκούνη. Καλό είναι να έχουμε φιλότιμο μέσα μας.

Conclusion : Αν είναι να κάνεις κάτι, κάνε το σωστά, μην γίνεσαι μηχανή η robot. Βασικός κανόνας στον άνδρα είναι η αυτονομία.
Καλό ξημέρωμα.

Advertisements

4 thoughts on “Ήρθε το τέλος; μπα δεν νομίζω.(επεισόδιο #2)”

  1. Όταν λες «“πληροφορική και τηλ/νίες” που ήταν η elite σχολή (Α.ΤΕΙ) που έχει η Ελλάδα σε αυτό το κομμάτι.» εννοείς ελίτ φρυγανιές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s